ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

1 Δεκ 2013

Μπήκαμε και στο χειμώνα λοιπόν σήμερα....

ΕΙΚΟΝΕΣ

Θρησκευτικά κειμήλια της Ηπείρου εντοπίστηκαν να πωλούνται στη Γερμανία

Σε γκαλερί στο Ντίσελντορφ

Σε γκαλερί στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, εντοπίστηκαν, πρόσφατα, να πωλούνται κλεμμένες εικόνες από τα μοναστήρια και τους ιερούς ναούς της Ηπείρου. Η αποκάλυψη έγινε ύστερα από τηλεφώνημα που δέχθηκε η Περιφέρεια Ηπείρου, λόγω ανάρτησης φωτογραφιών των κλεμμένων εικόνων από μοναστήρια και ιερούς ναούς, στην επίσημη ιστοσελίδα της γκαλερί.Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, ορισμένα κειμήλια φέρεται να αγοράστηκαν από κάποιον Ρώσο, ο οποίος τα δώρισε σε εκκλησία της πατρίδας του. Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε συνέχεια εντοπισμού κλεμμένων εικόνων σε γκαλερί του Άμστερνταμ και του Λονδίνου. Ο περιφερειάρχης Ηπείρου, Αλέξανδρος Καχριμάνης κάνει λόγο για περίπου 600 κειμήλια τα οποία έχουν περιέλθει στην κατοχή αρχαιοκάπηλων.Το μπαράζ της «ιερής» λεηλασίας, ειδικά στα χωριά του Ζαγορίου, έγινε την τετραετία 2006- 2010. Ενδεικτικά, από την ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μακρίνο, άγνωστοι, το 2007, αφαίρεσαν εικόνες, βημόθυρα, ακόμη και λειψανοθήκες. Τον Φεβρουάριο του 2008, στόχος αρχαιοκαπήλων έγινε ο ιερός ναός Γενεσίου Θεοτόκου στους Δραμεσιούς, από όπου αφαιρέθηκαν το τέμπλο, εικόνες και σταυροί. Τον Οκτώβριο του 2009, εκλάπησαν εικόνες από τον ιερό ναό Αγίου Τρύφωνα, στο Βίκο Ζαγορίου. Τον Δεκέμβριο του 2009, από τον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κουκουλίου, πέρασαν στα χέρια ιερόσυλων εξαπτέρυγα, εικόνες και βημόθυρα. Το 2011, εκλάπησαν εικόνες από τον Προφήτη Ηλία στο Δεσποτικό.Το εγχείρημα της ανάρτησης των εικόνων και των κειμηλίων στην ιστοσελίδα της Περιφέρειας έχει φέρει αποτέλεσμα, όπως εξηγεί ο κ. Καχριμάνης.«Δεχθήκαμε, από τη στιγμή που αναρτήσαμε στο διαδίκτυο τις κλεμμένες εικόνες, διάφορες πληροφορίες. Το 2010, εντοπίστηκε μία εικόνα που ήταν κλεμμένη από ιερό ναό στο
Κουκούλι. Στη συνέχεια, το 2011, μας ενημέρωσαν ότι σε γκαλερί στο Λονδίνο, πωλείται μία εικόνα από την Καλωτά, μετά βρήκαμε και άλλες. Συγκεκριμένα, ο ιδιοκτήτης της γκαλερί στο Λονδίνο είχε 50- 60 εικόνες. Μέσω του υπουργείου Πολιτισμού, την υπόθεση ανέλαβε η ελληνική Πρεσβεία στο Λονδίνο και, σε συνεργασία με τη Σκότλαντ Γιάρντ, έκανε σπουδαία δουλειά. Ήδη, από αυτές τις εικόνες γύρισαν πίσω 18. Στη συνέχεια, μας ειδοποίησαν ότι εντόπισαν ακόμη δυο εικόνες, σε γκαλερί της Ολλανδίας, στο Άμστερνταμ. Εκεί, πωλούνταν, συνολικά, 19 κλεμμένες εικόνες από τον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κουκούλι».Ο περιφερειάρχης Ηπείρου πιστεύει ότι πρόκειται για ένα μεγάλο κύκλωμα, με δομή και συγκεκριμένες ομάδες, οι οποίες αναλαμβάνουν την αρπαγή, τη μεταφορά και την προώθηση των κειμηλίων στο εξωτερικό. Η ογκώδης δικογραφία, που σχηματίστηκε ύστερα από πολυετείς έρευνες των αρμόδιων Αρχών σχετικά με τη λεηλασία στα μοναστήρια και ναούς της Ηπείρου, βρίσκεται στα χέρια ανακριτή.

ΑΡΧΑΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ

Αρχαία ελληνικά ανέκδοτα

---

Nov 21, 2013

Τα αρχαία Ελληνικά ανέκδοτα είναι πνευματώδη και διδακτικά. Μας χαρίζουν το γέλιο αλλά εκφράζουν και το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα στην πιο χαριτωμένη μορφή του.
Διαβάστε μερικά:
Είπε κάποιος στον Αρίστιππο ότι η Λαΐδα δεν τον αγαπά, αλλά προσποιείται ότι τον αγαπά. Ο Αρίστιππος απάντησε:
«Ούτε το κρασί ή το ψάρι με αγαπούν, εγώ όμως τα απολαμβάνω».
Ένας άντρας είπε στην ερωτομανή γυναίκα του:
«Τι θέλεις να κάνουμε, να φάμε ή να κάνουμε έρωτα».
Εκείνη του είπε:
«Ό,τι θέλεις, ψωμί πάντως δεν έχουμε».
Είπε κάποιος στον Διογένη:
«Οι συμπολίτες σου σε καταδίκασαν σε εξορία».
Και ο φιλόσοφος απάντησε:
«Κι εγώ τους καταδίκασα να μένουν στον τόπο τους».
Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιας κοπέλας. Ο  Διογένης τον βλέπει. Ξέρει ο Διογένης ότι ο Διδύμων είναι τύπος ερωτίλος, κοινώς γυναικάς. Και του λέγει «Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, φθείρεις την κόρην».
Επαινούσαν μερικοί μπροστά στον Άγη τους Ηλείους, γιατί ήταν πολύ  δίκαιοι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Άγης ρώτησε με απορία:
- Και είναι τόσο σπουδαίο το ότι οι Ηλείοι μια φορά στα τέσσερα χρόνια γίνονται δίκαιοι;
Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό.
-«Με τόσα χρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο».
-«Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο».
Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη απο ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί
κάνει κάτι τέτοιο απάντησε:
- Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι απο την αναισθησία των ανθρώπων.
Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε:
- Δεν είστε καλά! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ’ άλλα μέρη;
Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε:
«Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα «μπράβο» στις  τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».
Ρώτησε κάποιος τον Αντισθένη τι είδους γυναίκα θα ήταν κατάλληλη για γάμο. Ο φιλόσοφος του είπε:
«Το πράγμα είναι δύσκολο. Αν παντρευτείς ωραία, θα την έχεις με άλλους κοινή, αν άσχημη, θα είναι σαν να σου επέβαλαν ποινή».
Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών, δέχομαι  ακόμα και να με μαστιγώνουν».

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Οι Βλάχοι στη Γερμανία

Με πλούσιες κι ελπιδοφόρες εμπειρίες από τις επαφές με την Ομογένεια και από την ομογενειακή ζωή επέστρεψε η...

ελληνική αποστολή της Παγκόσμιας Βλαχικής Αμφικτιονίας από το ταξίδι της στη Φρανκφούρτη στη Γερμανία όπου πραγματοποιήθηκε η 5η Συνδιάσκεψη της Αμφικτιονίας.

Οι εργασίες της 5ης Συνδιάσκεψης έλαβαν χώρα στο «Bootshaus Burgel Restaurant - Biergarten – Festsaal», am Maingarten στη Φρανκφούρτη το Σάββατο 2 Νοέμβριου 2013 με τη συμμετοχή του Συλλόγου Ελλήνων Βλάχων Όφενμπαχ - Φρανκφούρτης, του Συνδέσμου Κεφαλοβρυσιτών Γερμανίας, του Πανελλήνιου Βλάχικου Συλλόγου AUGSBURG und SCHWABEN και του Συλλόγου Κοκινοπλιτών Μονάχου, μεγάλου αριθμού ομογενών και της ελληνικής αποστολής.

Τις εργασίες της Συνδιάσκεψης παρακολούθησαν η Γενική Πρόξενος της Ελλάδος στη Φρανκφούρτη κ. Ευθαλία Κακιοπούλου, ομογενειακοί παράγοντες από την Παμμακεδονική, την Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Ευρώπης με τον πρόεδρο της κ. Σπύρο Κωσταδήμα, την Ποντιακή Αδελφότητα και τους Γρεβενιώτες της Γερμανίας

Ανοίγοντας τις εργασίες της 5ης Συνδιάσκεψης ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Βλαχικής Αμφικτιονίας και της ΠΟΠΣΒ κ. Μιχάλης Μαγειρίας ανέφερε στην εισήγηση του: «Εμείς (ΠΟΠΣΒ) πήραμε την πρωτοβουλία κι ιδρύσαμε την Παγκόσμια Βλαχική Αμφικτιονία, με έδρα το Μέτσοβο στην Πατρίδα μας. Η Αμφικτιονία καλείται να αναλάβει τον ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο της επανασύνδεσης της ελληνικής βλαχόφωνης διασποράς με το μητροπολιτικό κέντρο ώστε να αναδείξει με ενάργεια και κατά τρόπο εξωστρεφή και δυναμικό, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα:

- τη γνήσια και αυθεντική έκφραση της βλαχόφωνης ρωμιοσύνης,

- και να προβάλλει την ιστορική της ταυτότητα και τις ιστορικές αξίες και ρίζες της».

Κατόπι ο αντιπρόεδρος κι υπεύθυνος Ευρώπης της Παγκόσμιας Βλαχικής Αμφικτιονίας κ. Βασίλειος Γκερμότσης τόνισε με έμφαση, μεταφέροντας, όπως είπε, και «το κοινό αίσθημα των Βλάχων ομογενών» ότι «η Ελλάδα είναι η κοιτίδα του βλαχόφωνου στοιχείου και της βλαχόφωνης διασποράς συνολικά κι έχει την υποχρέωση να αγκαλιάσει τους απανταχού βλαχόφωνους Ρωμιούς, δηλαδή Έλληνες».

Συνεχίζοντας ο υπεύθυνος της Αμφικτιονίας στο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Έσσης κ. Αντώνιος Βαρβάρας σημείωσε την «ικανοποίηση της Ομογένειας για τη συγκρότηση της Αμφικτιονίας» και δήλωσε καταχειροκροτούμενος ότι «από την Γερμανία οι Έλληνες Βλάχοι μαζί με όλους τους Ομογενείς, πιστοί στις παραδόσεις των προγόνων μας, στέλνουμε μήνυμα Αλληλεγγύης, Αισιοδοξίας κι Ελπίδας γα την πατρίδα μας την ΕΛΛΑΔΑ, και τον απανταχού ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ».

Η 5η Συνδιάσκεψη της Παγκόσμιας Βλαχικής Αμφικτιονίας ενέκρινε την εισήγηση του προέδρου κ. Μαγειρία κι αποφασίστηκε όλοι μαζί να εργαστούν προκειμένου:

Α. Να φέρουμε εγγύτερα το σύνολο των ατόμων βλαχόφωνης καταγωγής της υφηλίου, ήτοι των απανταχού Ελλήνων Βλάχων δημιουργώντας:

- σχέσεις συναλληλίας και αλληλεγγύης ανάμεσά μας,

- και μονιμότερους δεσμούς με το μητροπολιτικό κέντρο και κοιτίδα του βλαχόφωνου Ελληνισμού, την Ελλάδα, καθώς και με το διαχρονικό και πανανθρώπινο ελληνικό πολιτισμό.

Β. Να εργαστούμε κατά τρόπο συστηματικό ώστε να θέσουμε τις βάσεις για διαρκή υπόμνηση στις νέες γενιές αναφορικά με τις ρίζες και τη μακραίωνη ιστορική διαδρομή των Βλάχων, ως συνιστώσας άρρηκτα συνδεδεμένης όχι μόνο με το παρελθόν της Ελλάδας, αλλά και την οικουμενική διάσταση του σύγχρονου Ελληνισμού,

Γ. Να δημιουργήσουμε σταθερές και ισχυρές γέφυρες φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα, το μητροπολιτικό κέντρο της βλαχόφωνης ρωμιοσύνης και τις λοιπές χώρες στις οποίες διαβιεί η βλαχόφωνη διασπορά,

Δ. Να δημιουργήσουμε μια ισχυρή και διαχρονική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές ατόμων βλαχόφωνης καταγωγής ανά την υφήλιο, που οφείλουν να θυμούνται και να τιμούν τις ρίζες και τις μακραίωνες παραδόσεις των προγόνων τους,

Ε. Να εργαστούμε για την ανάδειξη, προβολή και διατήρηση της γνήσιας, ανόθευτης και πλούσιας ελληνοβλαχικής μουσικοχορευτικής παράδοσης σε πανευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα.

ΣΤ. Να εργαστούμε, εντός και εκτός Ελλάδος,

- για την ανάδειξη και διάσωση της ελληνοβλαχικής πολιτιστικής παράδοσης,

- των πατροπαράδοτων ηθών, των εθίμων,

- της πλούσιας και αστείρευτης βλαχικής λαογραφίας,

-καθώς κυρίως και της σημαντικής προφορικής βλαχικής διαλεκτικής παρακαταθήκης και των διαφόρων μορφών και ιδιαιτεροτήτων της,

Τη Συνδιάσκεψη κάλυψε δημοσιογραφικά η ομογενειακή εφημερίδα "EUROPOLITIS", στην Ευρώπη, παρουσία και του εκδότη της Βασιλείου Βούργαρη.

Προηγουμένως, την Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013, ο πρόεδρος της Αμφικτιονίας και η ελληνική αποστολή επισκέφτηκαν τη Γενική Πρόξενο της Ελλάδος στη Φρανκφούρτη κ. Ευθαλία ΚΑΚΙΟΠΟΥΛΟΥ στο Γενικό Προξενείο ύστερα από πρόσκλησή της.

Αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη συμμετοχή των Ομογενών κι ιδιαίτερα της ομογενειακής Νεολαίας στις εκδηλώσεις. Από την Ελλάδα στην αποστολή συμμετείχε κι ο επί μακρό διάστημα πρώην αντιπρόεδρος της ΠΟΠΣΒ κ. Ιωάννης Κοκκόνης. Ενώ την καλλιτεχνική επιμέλεια της εκδήλωσης είχαν οι Αφοί Τράσια (Χρήστος και Φώτης) κι ο Κώστας Σμόλικας.

Σε όλες τις παραπάνω επαφές του προέδρου της ΠΒΑ κ. Μαγειρία, σημειώθηκε, τόσο από τον ίδιο όσο και από τους συνομιλητές του, η σημασία της ίδρυσης της ΠΒΑ, οι ρεαλιστικοί κι επωφελείς στόχοι της, όπως αυτοί έχουν διατυπωθεί στο Καταστατικό της κι εκφράζονται και στα αντίστοιχα ψηφίσματα των τριών Συνδιασκέψεών της. Τόσο οι ομογενειακοί παράγοντες όσο κι οι εκπρόσωποι της Πολιτείας αλλά και της Εκκλησίας μας στη Διασπορά εξέφρασαν την αμέριστη συμπαράστασή τους και τη διάθεση συνεργασίας για την προαγωγή των στόχων της ΠΒΑ επ’ ωφελεία του όλου Ελληνισμού του οποίου η βλαχόφωνη Ρωμιοσύνη είναι διαχρονικά συστατικό, αναπόσπαστο, ζωντανό και δυναμικό στοιχείο.

ΓΕΝΙΕΣ

Για μια μπουκιά και ένα ποτήρι

Toυ Κώστα Παπαθεοδώρου

«Δεν έφταιγε ο ίδιος, τόσος ήταν», λέει σ` έναν στίχο του ο Αναγνωστάκης.Και το αναφέρω αυτό γιατί όλοι μας κάπου κάποτε και από κάποιον γελαστήκαμε και ξεγελαστήκαμε. Είτε από αφέλεια είτε από βολονταρισμό είτε από συνήθεια. Εμείς που ονειρευόμασταν έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς όμως και να να τον έχουμε σχηματοποιήσει στο μυαλό μας. Θέλαμε “μια άλλη πολιτική” ζώντας σε έναν κόσμο, μεταδικτατορικο, μεταπολιτευτικό, αισιόδοξο…Τις δεκαετίες του `70 και του `80 οι Έλληνες άφηναν πίσω τους τις μνήμες των μεγάλων πολέμων, τις στερήσεις της κατοχής, τις διώξεις των δικτατοριών...Στο τραπέζι, οι άνθρωποι σταύρωναν το ψωμί ευλαβικά και σιγά σιγά έμπαιναν κι άλλα καλούδια. Σε λίγο υπήρχε και περίσσευμα. Δούλευε ένας και τάιζε τέσσερα στόματα. Έχτιζε με τον κόπο του το δικό του σπίτι. Κι αν δεν το προλάβαινε όσο δούλευε, το απόσωνε με το εφάπαξ. Αυτή ήταν η γενιά των πατεράδων μας.Η δική μας η γενιά, έβλεπε την ευμάρεια και άκουγε τις πατρικές στερήσεις. Και από τις μανάδες μας πήραμε το συνήθειο να αδειάζουμε πάντα το πιάτο μας. Όπως είχε γράψει ο Κλάουντιο Μάγκρις στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα»: «Κάποτε, ένας από τους γιους μου, ξέροντας το συνήθειό μου και βλέποντας ότι δεν μου άρεσε το φαΐ, κάθε τόσο μου ξαναγέμιζε κρυφά το πιάτο, βέβαιος πως μέσα στην αφηρημάδα μου εγώ θα εξακολουθούσα να το αδειάζω».Τα παιδιά των πατεράδων μας αναμφίβολα έζησαν καλύτερα από εκείνους, επειδή βρήκαν το τραπέζι στρωμένο.Η επέλαση προς τη μεσαία τάξη απαιτούσε ιδρώτα και οι γενιές του `60 και του `70 πρόσφεραν φρέσκιες ιδέες, φαντασία, αισθητική και μια διαφορετική ηθική...Ο κόσμος άλλαξε, η κοινωνία μεταλλάχθηκε, καινούργιες ταξικότητες εμφανίστηκαν, νέα ήθη αναδύθηκαν...Μα -όπως είχε γράψει ο Ρούσσος Βρανάς- ήρθε μια στιγμή που οι τραπεζίτες και οι
βιομήχανοι δεν έβλεπαν πια με καλό μάτι την προκοπή τους, επειδή ήθελαν να πλουτίσουν κι άλλο. Ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό; Τα παιδιά των παιδιών των πατεράδων μας. Τους έκοψαν τον μισθό, τους έβαλαν ενέχυρο το σπίτι, τους έκλεψαν την ασφάλιση, τους έβαλαν να τρέχουν και να μη φτάνουν, ανοίγοντας μιαν άβυσσο κάτω από τα πόδια τους.Τα παιδιά μας είναι η πρώτη γενιά στην ιστορία που αναγκάζεται να ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Δυσκολεύονται να βρουν ένα πιάτο φαΐ κι επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι. Τρεις γενιές. Από την κόλαση στον παράδεισο και από τον παράδεισο στην κόλαση.Τ ο σίγουρο είναι ότι κάποτε θάρθουν καλύτερες εποχές. Αλλά αυτή είναι η δική μας εποχή και σε αυτή- δυστυχώς- εμείς ζούμε. Και αν δεν κάνουμε κάτι εδώ και τώρα να την αλλάξουμε θα μας πάρει μαζί της όπως οι Φαραώ τους υποτακτικούς τους στις πυραμίδες.

ΕΙΠΑΝ....

Φράσεις ιστορικών προσωπικοτήτων για την ηρωισμό των Ελλήνων στρατιωτών στο Β' Π.Π

Η αυτοθυσία των Ελλήνων στρατιωτών που πολέμησαν με... αυταπάρνηση και ηρωισμό τον υπεράριθμο στρατό της φασιστικής Ιταλίας και τις πολεμικές μηχανές της Βέρμαχτ και των SS της Χιτλερικής Γερμανίας έκανε πολλά... ιστορικά πρόσωπα του Β' Π.Π., εχθρούς και συμμάχους, να μιλήσουν με τα εγκωμιαστικότερα λόγια για τον Έλληνα στρατιώτη.

Παρακάτω παρατίθενται φράσεις όπως της αποτύπωσε η ιστορία:

"Χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να επιβεβαιώσω ότι μόνο οι Έλληνες, απ’ όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, πολέμησαν με το μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερο αψήφισαν το θάνατο.."

Adolph Ηitler, Γερμανός πολιτικός, ηγέτης του Εργατικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP) και δικτάτορας της Ναζιστικής Γερμανίας.

(Από ομιλία του στο Reichstag στις 4 Μαΐου 1941)

«Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει στο ελάχιστο τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, οι οποίες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για τη νικηφόρα έκβαση της κοινής προσπάθειας των εθνών, κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, για την ανθρώπινη ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

Εάν δεν ήταν η ανδρεία των Ελλήνων και το θάρρος τους, η έκβαση του Β’ ΠΠ θα ήταν ακαθόριστη."

Winston Churchill, Βρετανός πολιτικός και πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου

(Παραφρασμένο από μια από τις ομιλίες του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 24 Απριλίου 1941)

"Λυπάμαι επειδή γερνώ και δεν θα ζήσω πολύ για να ευχαριστήσω τους Έλληνες, των οποίων η αντίσταση ήταν αποφασιστική για το Β’ ΠΠ."

Joseph Stalin, ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης

(Από μια ομιλία στο ραδιοσταθμό της Μόσχας στις 31 Ιανουαρίου 1943 μετά από τη νίκη του Stalingrad και τη συνθηκολόγηση της 6ης γερμανικής στρατιάς υπό τον στρατηγό Von Paulus).

"Ανεξάρτητα από αυτό που οι μελλοντικοί ιστορικοί θα πουν, αυτό που μπορούμε να πούμε τώρα, είναι ότι η Ελλάδα έδωσε στο Μussolini ένα αξέχαστο μάθημα, ότι ήταν το κίνητρο για την επανάσταση στη Γιουγκοσλαβία, ότι κράτησε τους Γερμανούς στην ηπειρωτική χώρα και στην Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι ανέτρεψε τη χρονολογική σειρά όλων των σχεδίων της Γερμανικής Ανώτατης Διοίκησης και έφερε έτσι μια γενική αντιστροφή ολόκληρης της πορείας του πολέμου και νικήσαμε."

Sir Robert Antony Eden, Υπουργός Πολέμου και Εξωτερικού της Μεγάλης Βρετανίας 1940-1945, Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας 1955-1957

(Παράφραση από μια ομιλία του στο βρετανικό Κοινοβούλιο 24/09/1942)

"Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι η Ελλάδα ανέτρεψε τα σχέδια της Γερμανίας στην ολότητά τους και την ανάγκασε να αναβάλει την επίθεση στη Ρωσία για έξι εβδομάδες.

Αναρωτιόμαστε ποια θα ήταν θέση της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς την Ελλάδα."

Sir Harold Leofric George Alexander, Βρετανός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ

(Παράφραση από μια ομιλία του στο βρετανικό Κοινοβούλιο στις 28 Οκτωβρίου 1941)

"Είμαι ανίκανος να δώσω το κατάλληλο εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωϊκή αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας."

Charles de Gaul, Γάλλος στρατηγός και πολιτικός

(Από μια ομιλία του στο γαλλικό Κοινοβούλιο μετά από το τέλος του Β’ ΠΠ).

"Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της βασανισμένης, ματωμένης αλλά ζωντανής Ευρώπης.
Δεν ήταν ποτέ μια ήττα τόσο αξιότιμη για εκείνους που την υπέστησαν."

Maurice Schumann, Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας 1969-1973, μέλος της γαλλικής ακαδημίας 1974.

(Από ένα μήνυμα που απηύθυνε από το BBC του Λονδίνου στους υποδουλωμένους λαούς της Ευρώπης στις 28 Απριλίου 1941, η ημέρα που ο Ηitler κατέλαβε την Αθήνα μετά από έξι μηνών πόλεμο ενάντια στο Μussolini και έξι εβδομάδες ενάντια στο Ηitler).

"Πολεμήσατε άοπλοι και νικήσατε, μικροί ενάντια σε μεγάλους.

Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, επειδή μας δώσατε το χρόνο να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας.

Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε."

Μόσχα, ανακοίνωση ραδιοσταθμού τη στιγμή της επίθεσης του Ηitler στην ΕΣΣΔ

"Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο στα στρατιωτικά και ότι πάντα μας περιμένουν εκπλήξεις."

Benito Mussolini, Ιταλός πολιτικός, ιδρυτής και ηγέτης του φασιστικού κόμματος που διοίκησε την Ιταλία υπό δικτατορικό καθεστώς

(Από ομιλία του στις 10 Μαΐου 1941)

"Στην 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε μια προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη, αλλά ακόμα κι αν δίνονταν τρεις ημέρες ή τρεις εβδομάδες ή τρία έτη, η απάντηση θα ήταν η ίδια.

Οι Έλληνες δίδαξαν την αξιοπρέπεια στο πέρασμα των αιώνων.

Όταν όλος ο κόσμος έχασε την ελπίδα του, οι Έλληνες τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητο του γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντι του το υπερήφανο πνεύμα της ελευθερίας."

και

''Η ηρωική προσπάθεια των Ελλήνων... Ενάντια στην επίθεση της Γερμανίας, αφού νίκησαν τόσο βροντερά τους Ιταλούς στην προσπάθειά τους να εισβάλουν στο ελληνικό χώμα, γέμισε τις καρδιές των Αμερικανών με ενθουσιασμό και κίνησε την συμπάθεια τους.''

Franklin D Roosevelt, 32ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (1933 - 1945)

Στις 10 Απριλίου 1941, μετά από την ελληνική συνθηκολόγηση με τη Γερμανία, τα βόρεια οχυρά της Ελλάδας παραδίνονται.

Οι Γερμανοί εκφράζοντας το θαυμασμό τους στους Έλληνες στρατιώτες, δήλωσαν ότι είναι τιμημένοι και υπερήφανοι έχοντας ως αντίπαλό τους έναν τέτοιο στρατό και ζήτησαν να επιθεωρήσει ο Έλληνας διοικητής το γερμανικό στρατό σε μια ένδειξη τιμής και αναγνώρισης!

Η γερμανική σημαία αναρτήθηκε μόνο μετά την πλήρη απόσυρση του ελληνικού στρατού

Ένας Γερμανός αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας δήλωσε στο διοικητή της ομάδας μεραρχιών ανατολικής Μακεδονίας, υποστράτηγο Δέδε, ότι ο Ελληνικός Στρατός ήταν ο πρώτος στρατός στον οποίο τα μαχητικά αεροπλάνα Stuka δεν προκάλεσαν τον πανικό.

"Οι στρατιώτες σας" είπε, "αντί της μανιώδους φυγής, όπως έκαναν στη Γαλλία και στην Πολωνία, μας πυροβολούσαν από τις θέσεις τους."

ΟΧΙ

Πορεία προς το μέτωπο

Από factorx στις 28/10/2013

Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χειμάρρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ’ την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σχεδόν
οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.
Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ’ αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο
μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και
στο γρήγορο των πολυβόλων.
Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ’ τον άλλο, ίδια τυφλοί.
Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας.
Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ’ ένα μικρό δαδί, μία – μία εμοιραζόμασταν
τη σταφίδα.
Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ’ την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσανε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα.
Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ΄χε συνήθειο του,
στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.
Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι, από το μέρος το βαρύ, όπου δεν βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μας θύμωναν, που δεν δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους – ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση. Άλλης λογής εμείς χωριάτες,
μ’ άλλω λογιώ ξινάρια και σιδερικά στα χέρια μας, που ξορκισμένα να ΄ναι.
Δώδεκα μέρες κιόλας, είχαμε μεις πιο πίσω στα χωριά κοιτάξει σε κατρέφτη, ώρες πολλές, το γύρο του προσώπου μας. Κι απάνω που συνήθιζε ξανά το μάτι μας
τα γνώριμα παλιά σημάδια, και δειλά συλλαβίζαμε το χείλο το γυμνό ή το χορτάτο από
τον ύπνο μάγουλο, να που τη δεύτερη τη νύχτα σάμπως πάλι αλλάζαμε, την τρίτη ακόμη πιο πολύ, την ύστερη, την τέταρτη, πια φανερό, δεν ήμασταν οι ίδιοι.
Μόνε σα να πηγαίναμε μπουλούκι ανάκατο, θαρρούσες, απ’ όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών κι άλλοι πολλά παλιών, που ΄χαν λευκάνει
απ’ τα περίσσια γένια. Καπεταναίοι αγέλαστοι με το κεφαλοπάνι, και παπάδες θερία, λοχίες του 97 ή του 12, μπαλτζήδες βλοσυροί πάνου απ’ τον ώμο σειώντας το πελέκι, απελάτες και σκουταροφόροι με το αίμα επάνω τους ακόμη Βουλγάρων και Τούρκων.
Όλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους αμέτρητους αγκομαχώντας πλάι – πλάι, διαβαίναμε
τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε. Γιατί καθώς όταν βαρούν απανωτές αναποδιές τους ίδιους τους ανθρώπους πάντα, συνηθάν εκείνοι στο Κακό, τέλος του αλλάζουν όνομα, το λεν Γραμμένο ή Μοίρα – έτσι κι εμείς επροχωρούσαμε
ίσια πάνου σ’ αυτό που λέγαμε Κατάρα, όπως θα λέγαμε Αντάρα ή Σύγνεφο.
Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι απ’ τη λάσπη όπου φορές εκαταβούλιαζε ίσαμε
το γόνατο.
Επειδή το πιο συχνά, ψιχάλιζε στους δρόμους έξω καθώς μες στην ψυχή μας.
Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ’ τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα, τόσο που
καθαρά στο τέλος να διαβάζουμε το αργό και το βαρύ των κανονιών, το ξερό και
το γρήγορο των πολυβόλων.
Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν’ απαντούμε, απ’ τ’ άλλο μέρος να ΄ρχονται, οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι όπου κατόπι σαν ακούγανε για που τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα.
Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά,
που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι.
«Όι, όι, μάνα μου», «όι, όι, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που ΄λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.
Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρωμούσανε κρασί τα χνώτα τους,
κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και
στη γλιστράδα της λασπουριάς.
Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές-μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτοβολίδες.
Απ’ το «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη